Guru Nanak Dev Ji · Raag ਰਾਗੁ ਸੂਹੀ · Ang 766
ਸੂਹੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥
soohee mahalaa pehilaa ||
Soohee, First Mehla:
ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਰਾਤਾ ਗੁਣ ਰਵੈ ਮਨਿ ਭਾਵੈ ਸੋਈ ॥
meraa man raataa gun ravai man bhaavai soiee ||
My mind is imbued with His Glorious Praises; I chant them, and He is pleasing to my mind.
ਗੁਰ ਕੀ ਪਉੜੀ ਸਾਚ ਕੀ ਸਾਚਾ ਸੁਖੁ ਹੋਈ ॥
gur kee pauRee saach kee saachaa sukh hoiee ||
Truth is the ladder to the Guru; climbing up to the True Lord, peace is obtained.
ਸੁਖਿ ਸਹਜਿ ਆਵੈ ਸਾਚ ਭਾਵੈ ਸਾਚ ਕੀ ਮਤਿ ਕਿਉ ਟਲੈ ॥
sukh sahaj aavai saach bhaavai saach kee mat kiau Talai ||
Celestial peace comes; the Truth pleases me. How could these True Teachings ever be erased?
ਇਸਨਾਨੁ ਦਾਨੁ ਸੁਗਿਆਨੁ ਮਜਨੁ ਆਪਿ ਅਛਲਿਓ ਕਿਉ ਛਲੈ ॥
eisanaan dhaan sugiaan majan aap achhalio kiau chhalai ||
He Himself is Undeceivable; how could He ever be deceived by cleansing baths, charity, spiritual wisdom or ritual bathings?
ਪਰਪੰਚ ਮੋਹ ਬਿਕਾਰ ਥਾਕੇ ਕੂੜੁ ਕਪਟੁ ਨ ਦੋਈ ॥
parapa(n)ch moh bikaar thaake kooR kapaT na dhoiee ||
Fraud, attachment and corruption are taken away, as are falsehood, hypocrisy and duality.
ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਰਾਤਾ ਗੁਣ ਰਵੈ ਮਨਿ ਭਾਵੈ ਸੋਈ ॥੧॥
meraa man raataa gun ravai man bhaavai soiee ||1||
My mind is imbued with His Glorious Praises; I chant them, and He is pleasing to my mind. ||1||
ਸਾਹਿਬੁ ਸੋ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿਨਿ ਕਾਰਣੁ ਕੀਆ ॥
saahib so saalaaheeaai jin kaaran keeaa ||
So praise your Lord and Master, who created the creation.
ਮੈਲੁ ਲਾਗੀ ਮਨਿ ਮੈਲਿਐ ਕਿਨੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਆ ॥
mail laagee man mailiaai kinai a(n)mrit peeaa ||
Filth sticks to the polluted mind; how rare are those who drink in the Ambrosial Nectar.
ਮਥਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਆ ਇਹੁ ਮਨੁ ਦੀਆ ਗੁਰ ਪਹਿ ਮੋਲੁ ਕਰਾਇਆ ॥
math a(n)mrit peeaa ih man dheeaa gur peh mol karaiaa ||
Churn this Ambrosial Nectar, and drink it in; dedicate this mind to the Guru, and He will value it highly.
ਆਪਨੜਾ ਪ੍ਰਭੁ ਸਹਜਿ ਪਛਾਤਾ ਜਾ ਮਨੁ ਸਾਚੈ ਲਾਇਆ ॥
aapanaRaa prabh sahaj pachhaataa jaa man saachai laiaa ||
I intuitively realized my God, when I linked my mind to the True Lord.
ਤਿਸੁ ਨਾਲਿ ਗੁਣ ਗਾਵਾ ਜੇ ਤਿਸੁ ਭਾਵਾ ਕਿਉ ਮਿਲੈ ਹੋਇ ਪਰਾਇਆ ॥
tis naal gun gaavaa je tis bhaavaa kiau milai hoi paraiaa ||
I will sing the Lord's Glorious Praises with Him, if it pleases Him; how could I meet Him by being a stranger to Him?
ਸਾਹਿਬੁ ਸੋ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿਨਿ ਜਗਤੁ ਉਪਾਇਆ ॥੨॥
saahib so saalaaheeaai jin jagat upaiaa ||2||
So praise your Lord and Master, who created the creation. ||2||
ਆਇ ਗਇਆ ਕੀ ਨ ਆਇਓ ਕਿਉ ਆਵੈ ਜਾਤਾ ॥
aai giaa kee na aaio kiau aavai jaataa ||
When He comes, what else remains behind? How can there be any coming or going then?
ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਿਉ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਰਾਤਾ ॥
preetam siau man maaniaa har setee raataa ||
When the mind is reconciled with its Beloved Lord, it is blended with Him.
ਸਾਹਿਬ ਰੰਗਿ ਰਾਤਾ ਸਚ ਕੀ ਬਾਤਾ ਜਿਨਿ ਬਿੰਬ ਕਾ ਕੋਟੁ ਉਸਾਰਿਆ ॥
saahib ra(n)g raataa sach kee baataa jin bi(n)b kaa koT usaariaa ||
True is the speech of one who is imbued with the Love of his Lord and Master, who fashioned the body fortress from a mere bubble.
ਪੰਚ ਭੂ ਨਾਇਕੋ ਆਪਿ ਸਿਰੰਦਾ ਜਿਨਿ ਸਚ ਕਾ ਪਿੰਡੁ ਸਵਾਰਿਆ ॥
pa(n)ch bhoo naiko aap sira(n)dhaa jin sach kaa pi(n)dd savaariaa ||
He is the Master of the five elements; He Himself is the Creator Lord. He embellished the body with Truth.
ਹਮ ਅਵਗਣਿਆਰੇ ਤੂ ਸੁਣਿ ਪਿਆਰੇ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਸਚੁ ਸੋਈ ॥
ham avaganiaare too sun piaare tudh bhaavai sach soiee ||
I am worthless; please hear me, O my Beloved! Whatever pleases You is True.
ਆਵਣ ਜਾਣਾ ਨਾ ਥੀਐ ਸਾਚੀ ਮਤਿ ਹੋਈ ॥੩॥
aavan jaanaa naa theeaai saachee mat hoiee ||3||
One who is blessed with true understanding, does not come and go. ||3||
ਅੰਜਨੁ ਤੈਸਾ ਅੰਜੀਐ ਜੈਸਾ ਪਿਰ ਭਾਵੈ ॥
a(n)jan taisaa a(n)jeeaai jaisaa pir bhaavai ||
Apply such an ointment to your eyes, which is pleasing to your Beloved.
ਸਮਝੈ ਸੂਝੈ ਜਾਣੀਐ ਜੇ ਆਪਿ ਜਾਣਾਵੈ ॥
samajhai soojhai jaaneeaai je aap jaanaavai ||
I realize, understand and know Him, only if He Himself causes me to know Him.
ਆਪਿ ਜਾਣਾਵੈ ਮਾਰਗਿ ਪਾਵੈ ਆਪੇ ਮਨੂਆ ਲੇਵਏ ॥
aap jaanaavai maarag paavai aape manooaa leve ||
He Himself shows me the Way, and He Himself leads me to it, attracting my mind.
ਕਰਮ ਸੁਕਰਮ ਕਰਾਏ ਆਪੇ ਕੀਮਤਿ ਕਉਣ ਅਭੇਵਏ ॥
karam sukaram karaae aape keemat kaun abheve ||
He Himself causes us to do good and bad deeds; who can know the value of the Mysterious Lord?
ਤੰਤੁ ਮੰਤੁ ਪਾਖੰਡੁ ਨ ਜਾਣਾ ਰਾਮੁ ਰਿਦੈ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ॥
ta(n)t ma(n)t paakha(n)dd na jaanaa raam ridhai man maaniaa ||
I know nothing of Tantric spells, magical mantras and hypocritical rituals; enshrining the Lord within my heart, my mind is satisfied.
ਅੰਜਨੁ ਨਾਮੁ ਤਿਸੈ ਤੇ ਸੂਝੈ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਸਚੁ ਜਾਨਿਆ ॥੪॥
a(n)jan naam tisai te soojhai gur sabadhee sach jaaniaa ||4||
The ointment of the Naam, the Name of the Lord, is only understood by one who realizes the Lord, through the Word of the Guru's Shabad. ||4||
ਸਾਜਨ ਹੋਵਨਿ ਆਪਣੇ ਕਿਉ ਪਰ ਘਰ ਜਾਹੀ ॥
saajan hovan aapane kiau par ghar jaahee ||
I have my own friends; why should I go to the home of a stranger?
ਸਾਜਨ ਰਾਤੇ ਸਚ ਕੇ ਸੰਗੇ ਮਨ ਮਾਹੀ ॥
saajan raate sach ke sa(n)ge man maahee ||
My friends are imbued with the True Lord; He is with them, in their minds.
ਮਨ ਮਾਹਿ ਸਾਜਨ ਕਰਹਿ ਰਲੀਆ ਕਰਮ ਧਰਮ ਸਬਾਇਆ ॥ ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਪੁੰਨ ਪੂਜਾ ਨਾਮੁ ਸਾਚਾ ਭਾਇਆ ॥
man maeh saajan kareh raleeaa karam dharam sabaiaa || aThasaTh teerath pu(n)n poojaa naam saachaa bhaiaa ||
In their minds, these friends celebrate in happiness; all good karma, righteousness and Dharma, the sixty-eight holy places of pilgrimage, charity and worship, are found in the love of the True Name.
ਆਪਿ ਸਾਜੇ ਥਾਪਿ ਵੇਖੈ ਤਿਸੈ ਭਾਣਾ ਭਾਇਆ ॥
aap saaje thaap vekhai tisai bhaanaa bhaiaa ||
He Himself creates, establishes and beholds all, by the Pleasure of His Will.
ਸਾਜਨ ਰਾਂਗਿ ਰੰਗੀਲੜੇ ਰੰਗੁ ਲਾਲੁ ਬਣਾਇਆ ॥੫॥
saajan raa(n)g ra(n)geelaRe ra(n)g laal banaiaa ||5||
My friends are happy in the Love of the Lord; they nurture love for their Beloved. ||5||
ਅੰਧਾ ਆਗੂ ਜੇ ਥੀਐ ਕਿਉ ਪਾਧਰੁ ਜਾਣੈ ॥
a(n)dhaa aagoo je theeaai kiau paadhar jaanai ||
If a blind man is made the leader, how will he know the way?
ਆਪਿ ਮੁਸੈ ਮਤਿ ਹੋਛੀਐ ਕਿਉ ਰਾਹੁ ਪਛਾਣੈ ॥
aap musai mat hochheeaai kiau raahu pachhaanai ||
He is impaired, and his understanding is inadequate; how will he know the way?
ਕਿਉ ਰਾਹਿ ਜਾਵੈ ਮਹਲੁ ਪਾਵੈ ਅੰਧ ਕੀ ਮਤਿ ਅੰਧਲੀ ॥
kiau raeh jaavai mahal paavai a(n)dh kee mat a(n)dhalee ||
How can he follow the path and reach the Mansion of the Lord's Presence? Blind is the understanding of the blind.
ਵਿਣੁ ਨਾਮ ਹਰਿ ਕੇ ਕਛੁ ਨ ਸੂਝੈ ਅੰਧੁ ਬੂਡੌ ਧੰਧਲੀ ॥
vin naam har ke kachh na soojhai a(n)dh booddau dha(n)dhalee ||
Without the Lord's Name, they cannot see anything; the blind are drowned in worldly entanglements.
ਦਿਨੁ ਰਾਤਿ ਚਾਨਣੁ ਚਾਉ ਉਪਜੈ ਸਬਦੁ ਗੁਰ ਕਾ ਮਨਿ ਵਸੈ ॥
dhin raat chaanan chaau upajai sabadh gur kaa man vasai ||
Day and night, the Divine Light shines forth and joy wells up, when the Word of the Guru's Shabad abides in the mind.
ਕਰ ਜੋੜਿ ਗੁਰ ਪਹਿ ਕਰਿ ਬਿਨੰਤੀ ਰਾਹੁ ਪਾਧਰੁ ਗੁਰੁ ਦਸੈ ॥੬॥
kar joR gur peh kar bina(n)tee raahu paadhar gur dhasai ||6||
With your palms pressed together, pray to the Guru to show you the way. ||6||
ਮਨੁ ਪਰਦੇਸੀ ਜੇ ਥੀਐ ਸਭੁ ਦੇਸੁ ਪਰਾਇਆ ॥
man paradhesee je theeaai sabh dhes paraiaa ||
If the man becomes a stranger to God, then all the world becomes a stranger to him.
ਕਿਸੁ ਪਹਿ ਖੋਲੑਉ ਗੰਠੜੀ ਦੂਖੀ ਭਰਿ ਆਇਆ ॥
kis peh khol(h)au ga(n)ThaRee dhookhee bhar aaiaa ||
Unto whom should I tie up and give the bundle of my pains?
ਦੂਖੀ ਭਰਿ ਆਇਆ ਜਗਤੁ ਸਬਾਇਆ ਕਉਣੁ ਜਾਣੈ ਬਿਧਿ ਮੇਰੀਆ ॥
dhookhee bhar aaiaa jagat sabaiaa kaun jaanai bidh mereeaa ||
The whole world is overflowing with pain and suffering; who can know the state of my inner self?
ਆਵਣੇ ਜਾਵਣੇ ਖਰੇ ਡਰਾਵਣੇ ਤੋਟਿ ਨ ਆਵੈ ਫੇਰੀਆ ॥
aavane jaavane khare ddaraavane toT na aavai fereeaa ||
Comings and goings are terrible and dreadful; there is no end to the rounds of reincarnation.
ਨਾਮ ਵਿਹੂਣੇ ਊਣੇ ਝੂਣੇ ਨਾ ਗੁਰਿ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਇਆ ॥
naam vihoone uoone jhoone naa gur sabadh sunaiaa ||
Without the Naam, he is vacant and sad; he does not listen to the Word of the Guru's Shabad.
ਮਨੁ ਪਰਦੇਸੀ ਜੇ ਥੀਐ ਸਭੁ ਦੇਸੁ ਪਰਾਇਆ ॥੭॥
man paradhesee je theeaai sabh dhes paraiaa ||7||
If the mind becomes a stranger to God, then all the world becomes a stranger to him. ||7||
ਗੁਰ ਮਹਲੀ ਘਰਿ ਆਪਣੈ ਸੋ ਭਰਪੁਰਿ ਲੀਣਾ ॥
gur mahalee ghar aapanai so bharapur leenaa ||
One who finds the Guru's Mansion within the home of his own being, merges in the All-pervading Lord.
ਸੇਵਕੁ ਸੇਵਾ ਤਾਂ ਕਰੇ ਸਚ ਸਬਦਿ ਪਤੀਣਾ ॥
sevak sevaa taa(n) kare sach sabadh pateenaa ||
The sevadar performs selfless service when he is pleased, and confirmed in the True Word of the Shabad.
ਸਬਦੇ ਪਤੀਜੈ ਅੰਕੁ ਭੀਜੈ ਸੁ ਮਹਲੁ ਮਹਲਾ ਅੰਤਰੇ ॥
sabadhe pateejai a(n)k bheejai su mahal mahalaa a(n)tare ||
Confirmed in the Shabad, with her being softened by devotion, the bride dwells in the Mansion of the Lord's Presence, deep within her being.
ਆਪਿ ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਸੋਈ ਪ੍ਰਭੁ ਆਪਿ ਅੰਤਿ ਨਿਰੰਤਰੇ ॥
aap karataa kare soiee prabh aap a(n)t nira(n)tare ||
The Creator Himself creates; God Himself, in the end, is endless.
ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਮੇਲਾ ਤਾਂ ਸੁਹੇਲਾ ਬਾਜੰਤ ਅਨਹਦ ਬੀਣਾ ॥
gur sabadh melaa taa(n) suhelaa baaja(n)t anahadh beenaa ||
Through the Word of the Guru's Shabad, the mortal is united, and then embellished; the unstruck melody of the sound current resounds.
ਗੁਰ ਮਹਲੀ ਘਰਿ ਆਪਣੈ ਸੋ ਭਰਿਪੁਰਿ ਲੀਣਾ ॥੮॥
gur mahalee ghar aapanai so bharipur leenaa ||8||
One who finds the Guru's Mansion within the home of his own being, merges in the All-pervading Lord. ||8||
ਕੀਤਾ ਕਿਆ ਸਾਲਾਹੀਐ ਕਰਿ ਵੇਖੈ ਸੋਈ ॥
keetaa kiaa saalaaheeaai kar vekhai soiee ||
Why praise that which is created? Praise instead the One who created it and watches over it.
ਤਾ ਕੀ ਕੀਮਤਿ ਨ ਪਵੈ ਜੇ ਲੋਚੈ ਕੋਈ ॥
taa kee keemat na pavai je lochai koiee ||
His value cannot be estimated, no matter how much one may wish.
ਕੀਮਤਿ ਸੋ ਪਾਵੈ ਆਪਿ ਜਾਣਾਵੈ ਆਪਿ ਅਭੁਲੁ ਨ ਭੁਲਏ ॥
keemat so paavai aap jaanaavai aap abhul na bhule ||
He alone can estimate the Lord's value, whom the Lord Himself causes to know. He is not mistaken; He does not make mistakes.
ਜੈ ਜੈ ਕਾਰੁ ਕਰਹਿ ਤੁਧੁ ਭਾਵਹਿ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਅਮੁਲਏ ॥
jai jai kaar kareh tudh bhaaveh gur kai sabadh amule ||
He alone celebrates victory, who is pleasing to You, through the Invaluable Word of the Guru's Shabad.
ਹੀਣਉ ਨੀਚੁ ਕਰਉ ਬੇਨੰਤੀ ਸਾਚੁ ਨ ਛੋਡਉ ਭਾਈ ॥
heenau neech karau bena(n)tee saach na chhoddau bhaiee ||
I am lowly and abject - I offer my prayer; may I never forsake the True Name, O Sibling of Destiny.
ਨਾਨਕ ਜਿਨਿ ਕਰਿ ਦੇਖਿਆ ਦੇਵੈ ਮਤਿ ਸਾਈ ॥੯॥੨॥੫॥
naanak jin kar dhekhiaa dhevai mat saiee ||9||2||5||
O Nanak, the One who created the creation, watches over it; He alone bestows understanding. ||9||2||5||