Bhagat Sheikh Fareed Ji · Raag ਰਾਗੁ ਸੂਹੀ · Ang 794
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ikOankaar satigur prasaadh ||
One Universal Creator God. By The Grace Of The True Guru:
ਰਾਗੁ ਸੂਹੀ ਬਾਣੀ ਸੇਖ ਫਰੀਦ ਜੀ ਕੀ ॥
raag soohee baanee sekh fareedh jee kee ||
Raag Soohee, The Word Of Shaykh Fareed Jee:
ਤਪਿ ਤਪਿ ਲੁਹਿ ਲੁਹਿ ਹਾਥ ਮਰੋਰਉ ॥
tap tap luh luh haath marorau ||
Burning and burning, writhing in pain, I wring my hands.
ਬਾਵਲਿ ਹੋਈ ਸੋ ਸਹੁ ਲੋਰਉ ॥
baaval hoiee so sahu lorau ||
I have gone insane, seeking my Husband Lord.
ਤੈ ਸਹਿ ਮਨ ਮਹਿ ਕੀਆ ਰੋਸੁ ॥
tai seh man meh keeaa ros ||
O my Husband Lord, You are angry with me.
ਮੁਝੁ ਅਵਗਨ ਸਹ ਨਾਹੀ ਦੋਸੁ ॥੧॥
mujh avagan seh naahee dhos ||1||
The fault is with me, and not with my Husband Lord. ||1||
ਤੈ ਸਾਹਿਬ ਕੀ ਮੈ ਸਾਰ ਨ ਜਾਨੀ ॥
tai saahib kee mai saar na jaanee ||
O my Lord and Master, I do not know Your excellence and worth.
ਜੋਬਨੁ ਖੋਇ ਪਾਛੈ ਪਛੁਤਾਨੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
joban khoi paachhai pachhutaanee ||1|| rahaau ||
Having wasted my youth, now I come to regret the past. ||1||Pause||
ਕਾਲੀ ਕੋਇਲ ਤੂ ਕਿਤ ਗੁਨ ਕਾਲੀ ॥
kaalee koil too kit gun kaalee ||
O black bird, what qualities have made you black?
ਅਪਨੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕੇ ਹਉ ਬਿਰਹੈ ਜਾਲੀ ॥
apane preetam ke hau birahai jaalee ||
"I have been burnt by separation from my Beloved."
ਪਿਰਹਿ ਬਿਹੂਨ ਕਤਹਿ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ॥
pireh bihoon kateh sukh paae ||
Without her Husband Lord, how can the soul-bride ever find peace?
ਜਾ ਹੋਇ ਕ੍ਰਿਪਾਲੁ ਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲਾਏ ॥੨॥
jaa hoi kirapaal taa prabhoo milaae ||2||
When He becomes merciful, then God unites us with Himself. ||2||
ਵਿਧਣ ਖੂਹੀ ਮੁੰਧ ਇਕੇਲੀ ॥
vidhan khoohee mu(n)dh ikelee ||
The lonely soul-bride suffers in the pit of the world.
ਨਾ ਕੋ ਸਾਥੀ ਨਾ ਕੋ ਬੇਲੀ ॥
naa ko saathee naa ko belee ||
She has no companions, and no friends.
ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਭਿ ਸਾਧਸੰਗਿ ਮੇਲੀ ॥
kar kirapaa prabh saadhasa(n)g melee ||
In His Mercy, God has united me with the Saadh Sangat, the Company of the Holy.
ਜਾ ਫਿਰਿ ਦੇਖਾ ਤਾ ਮੇਰਾ ਅਲਹੁ ਬੇਲੀ ॥੩॥
jaa fir dhekhaa taa meraa alahu belee ||3||
And when I look again, then I find God as my Helper. ||3||
ਵਾਟ ਹਮਾਰੀ ਖਰੀ ਉਡੀਣੀ ॥
vaaT hamaaree kharee uddeenee ||
The path upon which I must walk is very depressing.
ਖੰਨਿਅਹੁ ਤਿਖੀ ਬਹੁਤੁ ਪਿਈਣੀ ॥
kha(n)niahu tikhee bahut pieenee ||
It is sharper than a two-edged sword, and very narrow.
ਉਸੁ ਊਪਰਿ ਹੈ ਮਾਰਗੁ ਮੇਰਾ ॥
aus uoopar hai maarag meraa ||
That is where my path lies.
ਸੇਖ ਫਰੀਦਾ ਪੰਥੁ ਸਮੑਾਰਿ ਸਵੇਰਾ ॥੪॥੧॥
sekh fareedhaa pa(n)th sam(h)aar saveraa ||4||1||
O Shaykh Fareed, think of that path early on. ||4||1||