Guru Amar Daas Ji · Raag ਰਾਗੁ ਬਿਹਾਗੜਾ · Ang 555
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
Shalok, Third Mehla:
ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਜਗਤੁ ਮੁਆ ਮਰਦੋ ਮਰਦਾ ਜਾਇ ॥
haumai vich jagat muaa maradho maradhaa jai ||
In egotism, the world is dead; it dies and dies, again and again.
ਜਿਚਰੁ ਵਿਚਿ ਦੰਮੁ ਹੈ ਤਿਚਰੁ ਨ ਚੇਤਈ ਕਿ ਕਰੇਗੁ ਅਗੈ ਜਾਇ ॥
jichar vich dha(n)m hai tichar na chetiee k kareg agai jai ||
As long as there is breath in the body, he does not remember the Lord; what will he do in the world hereafter?
ਗਿਆਨੀ ਹੋਇ ਸੁ ਚੇਤੰਨੁ ਹੋਇ ਅਗਿਆਨੀ ਅੰਧੁ ਕਮਾਇ ॥
giaanee hoi su cheta(n)n hoi agiaanee a(n)dh kamai ||
One who remembers the Lord is a spiritual teacher; the ignorant one acts blindly.
ਨਾਨਕ ਏਥੈ ਕਮਾਵੈ ਸੋ ਮਿਲੈ ਅਗੈ ਪਾਏ ਜਾਇ ॥੧॥
naanak ethai kamaavai so milai agai paae jai ||1||
O Nanak, whatever one does in this world, determines what he shall receive in the world hereafter. ||1||
Guru Amar Daas Ji · Raag ਰਾਗੁ ਬਿਹਾਗੜਾ · Ang 556
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
Third Mehla:
ਧੁਰਿ ਖਸਮੈ ਕਾ ਹੁਕਮੁ ਪਇਆ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਚੇਤਿਆ ਨ ਜਾਇ ॥
dhur khasamai kaa hukam piaa vin satigur chetiaa na jai ||
From the very beginning, it has been the Will of the Lord Master, that He cannot be remembered without the True Guru.
ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਅੰਤਰਿ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਸਦਾ ਰਹਿਆ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥
satigur miliaai a(n)tar rav rahiaa sadhaa rahiaa liv lai ||
Meeting the True Guru, he realizes that the Lord is permeating and pervading deep within him; he remains forever absorbed in the Lord's Love.
ਦਮਿ ਦਮਿ ਸਦਾ ਸਮਾਲਦਾ ਦੰਮੁ ਨ ਬਿਰਥਾ ਜਾਇ ॥
dham dham sadhaa samaaladhaa dha(n)m na birathaa jai ||
With each and every breath, he constantly remembers the Lord in meditation; not a single breath passes in vain.
ਜਨਮ ਮਰਨ ਕਾ ਭਉ ਗਇਆ ਜੀਵਨ ਪਦਵੀ ਪਾਇ ॥
janam maran kaa bhau giaa jeevan padhavee pai ||
His fears of birth and death depart, and he obtains the honored state of eternal life.
ਨਾਨਕ ਇਹੁ ਮਰਤਬਾ ਤਿਸ ਨੋ ਦੇਇ ਜਿਸ ਨੋ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਰਜਾਇ ॥੨॥
naanak ih maratabaa tis no dhei jis no kirapaa kare rajai ||2||
O Nanak, He bestows this rank upon that mortal, upon whom He showers His Mercy. ||2||
Guru Amar Daas Ji · Raag ਰਾਗੁ ਬਿਹਾਗੜਾ · Ang 556
ਆਪੇ ਦਾਨਾਂ ਬੀਨਿਆ ਆਪੇ ਪਰਧਾਨਾਂ ॥
aape dhaanaa(n) beeniaa aape paradhaanaa(n) ||
He Himself is all-wise and all-knowing; He Himself is supreme.
ਆਪੇ ਰੂਪ ਦਿਖਾਲਦਾ ਆਪੇ ਲਾਇ ਧਿਆਨਾਂ ॥
aape roop dhikhaaladhaa aape lai dhiaanaa(n) ||
He Himself reveals His form, and He Himself enjoins us to His meditation.
ਆਪੇ ਮੋਨੀ ਵਰਤਦਾ ਆਪੇ ਕਥੈ ਗਿਆਨਾਂ ॥
aape monee varatadhaa aape kathai giaanaa(n) ||
He Himself poses as a silent sage, and He Himself speaks spiritual wisdom.
ਕਉੜਾ ਕਿਸੈ ਨ ਲਗਈ ਸਭਨਾ ਹੀ ਭਾਨਾ ॥
kauRaa kisai na lagiee sabhanaa hee bhaanaa ||
He does not seem bitter to anyone; He is pleasing to all.
ਉਸਤਤਿ ਬਰਨਿ ਨ ਸਕੀਐ ਸਦ ਸਦ ਕੁਰਬਾਨਾ ॥੧੯॥
ausatat baran na sakeeaai sadh sadh kurabaanaa ||19||
His Praises cannot be described; forever and ever, I am a sacrifice to Him. ||19||